Musa ve Harun Aleyhisselam

Ona Tur’un saÄŸ yanından seslenmiÅŸ ve gizli konuÅŸmak için iyice yaklaÅŸtırmıştık.

Ona acıdığımızdan, kardeÅŸi Harun’u da bir peygamber olarak ona bağışlamıştık. (Meryem19/51-53)

Biz, Musa’ya ve Harun’a gerçekten iyilikte bulunmuÅŸtuk.

O ikisini ve kavimlerini büyük bir sıkıntıdan kurtarmıştık

Onlara yardım etmiştik de yenen taraf onlar olmuştu.

Her ikisine, o apaçık Kitab’ı vermiÅŸtik.

Her ikisini de doğru bir yola çıkarmıştık.

Arkadan gelenler içinde onlara şunu bırakmıştık.

“Musa ve Harun’a selam olsun”.

İşte biz, iyilere böyle ödül veririz.

Çünkü her ikisi de inanmış kullarımızdandı. (Saffât 37/114-122)

O ikisini Firavun ve ileri gelen adamlarına elçi göndermiştik de onlar hemen büyüklük taslamışlardı. Onlar zaten mağrur bir topluluktular.

Dediler ki, “Tıpkı bizim gibi olan iki insana mı inanacağız? Ãœstelik kavimleri zaten bizim kölelerimizdir.

Onları yalan saydılar ve yok edilenlere karıştılar.

Biz o Kitabı Musa’ya, belki yola gelirler diye vermiÅŸtik. (Müminûn 23/46-49)

Hz. Harun vahiy almıştır.

Nuh’a ve ondan sonra gelen peygamberlere nasıl vahyettiysek sana da öyle vahyettik. Nitekim Ä°brahim’e, Ä°smail’e, Ä°shak’a, Yakup’a, torunlarına, Ä°sa’ya, Eyyub’a, Yunus’a, Harun’a ve Süleyman’a da vahyetmiÅŸizdir. Davud’a da Zebur’u verdik. (Nisa 4/163)

Firavun

Kazıklı Firavun’a Rabbinin ne ettiÄŸini görmedin mi? (Fecr 89/10)

Firavun o yerde gerçekten bir üstünlük kurmuştu. O, gerçekten aşırı gidenlerdendi. (Yunus10/83)

Kavmini küçümsemişti ama, yine de ona boyun eğerlerdi. Çünkü onlar yoldan çıkmış bir kavim idiler. (Zuhruf 43/54

Firavun hanedanına uyarcılar gelmişti.

Onlar her bir belgemiz karşısında yalan söylemişlerdi. Biz de onları, ölçüp biçen bir güçlünün yakalaması gibi yakalamıştık

Şimdi sizin kafirleriniz bunlardan iyi mi? Yoksa sizin için o Kitaplarda bir berat mı var?

Ya da: “Biz yenilmez bir topluluÄŸuz” mu diyorlar?

O topluluk bozguna uğrayacak ve gerisin geri döneceklerdir. (Kamer 54/41-45)

Bu böyledir, çünkü bir topluluk kendinde olanı değiştirmedikçe Allah onlara verdiği nimeti değiştirecek değildir. Allah işitir, bilir. (Enfal 8/53)

Sonunda onları bahçelerden ve çeşmelerden çıkardık

Hazinelerden ve güzel yerlerden.

İşte böyle. Oralara İsrail oğullarını kondurduk. (Şuarâ 26/57-59)

Firavun’un karısı

Allah, inkar edenler için, Nuh’un karısıyla Lut’un karısını örnek gösterir: Bunlar, kullarımızdan, o iki iyi kulun nikahı altında idiler. Derken onlara karşı hainlik ettiler. Kocaları Allah’tan gelen hiç bir ÅŸeyi onlardan savamadı. O ikisine de: “AteÅŸe girenlerle beraber siz de girin” dendi.

Allah, inananlar için de Firavun’un karısını örnek gösterir. O şöyle demiÅŸti: “Rabbim! Bana senin katında, cennetin içinde bir ev yap. Beni Firavun’dan ve onun yaptığından kurtar; beni bu zalim milletten kurtar.” (Tahrim 66/10-11)

Musa

Firavun’un kavmine deÄŸerli bir elçi gelmiÅŸti.

Şöyle demiÅŸti: “Allah’ın kullarını bana teslim edin. Çünkü ben size gelmiÅŸ güvenilir bir elçiyim.

Allah’a karşı baÅŸ kaldırmayın; çünkü ben size apaçık bir belge ile geldim.

“Beni taÅŸlarsınız diye benim de Rabbim, sizin de Rabbiniz olan Allah’a sığındım.”

Bana inanmadıysanız, bari önümden çekilin.

Sonra Rabbine yalvardı: Ä°ÅŸte bunlar, bir suçlular topluluÄŸu” dedi.

Allah şöyle buyurdu: “Öyleyse kullarımı geceleyin yola çıkar; şüphesiz takip olunacaksınız.

Denizi de açık bırak, çünkü onlar boğulacak bir ordudur.

Geride neler bırakmışlardı neler! Ne bahçeler ne pınarlar,

ne ekinler, ne cömert makamlar,

içinde eğlenip durdukları ne nimetler!

İşte böyle. Biz oraya başka bir kavmi kondurduk.

Onlara ne gök ağladı ne de yer. Onlara aman da verilmedi. (Duhan 44/17-29)

Hz. Musa’nın yetiÅŸmesi

Musa ve Firavun ile ilgili haberlerin bir kısmını, inanan bir topluluk yararlansın diye, sana olduğu gibi okuyacağız.

Firavun o toprakta baş kaldırmış ve halkını bölük bölük etmişti. İçlerinden bir topluluğu eziyor, oğullarının boğazını kesiyor, kadınlarını sağ bırakıyordu; çünkü o, bozguncunun tekiydi.

Biz istedik ki, o toprakta ezilenlere iyilikte bulunalım. Onları önderler yapalım ve orayı onlara bırakalım.

Onları o topraÄŸa yerleÅŸtirelim de Firavun’a, Haman’a ve her ikisinin askerlerine, onlardan çekindikleri ÅŸeyi gösterelim.

Musa’nın annesinin gönlüne ÅŸunu bildirdik: “Sen onu emzir, ona bir ÅŸey olacağından korktuÄŸunda onu denize bırak ama korkma ve üzülme. Biz onu yine sana döndüreceÄŸiz ve elçilerden biri yapacağız”. (Kasas 28/3-7)

Onu bir sandığa koy da denize bırak; deniz onu kıyıya atar, bana da, ona da düşman olan biri onu alır. Ey Musa! Gözümün önünde yetiÅŸesin diye seni sevimli kıldım.” (Tâhâ 20/39)

Derken Firavun’un ailesi onu bulup aldı ki, kendilerine bir düşman ve baÅŸlarına bir dert olsun. Çünkü hem Firavun, hem Haman hem de bu ikisinin askerleri suçlu idiler.

Firavun’un karısı dedi ki: “Bu benim için de senin için de bir göz bebeÄŸi! Onu öldürmeyin. Bakarsınız bize faydası olur. Belki de onu evlat ediniriz”. Ama onlar iÅŸi fark edemiyorlardı. Musa’nın annesinin gönlü bomboÅŸ kalmıştı. Ä°nananlardan biri olması için kalbini pekiÅŸtirmemiz olmasaydı olanı biteni nerdeyse açığa vuracaktı.

Ablasına, “Onu izle” demiÅŸti. O da uzaktan gözetlemiÅŸti. Onlar fark edemiyorlardı.

Önceden, oradaki sütannelerini ona yasaklamıştık. Ablası dedi ki: “Sizin için onun bakımını üstlenecek bir aileyi size gösterebilir miyim? Onlar ona iyi bakarlar.”

Böylece onu, annesine geri verdik ki, gözü aydın olsun da üzülmesin. Bir de bilsin ki,  Allah’ın verdiÄŸi söz bir gerçektir ama çokları bunu bilmez.

Musa erginlik çağına gelip olgunlaşınca, ona bir hüküm ve bir ilim verdik. İyi davrananları işte böyle ödüllendiririz. (Kasas 28/8-14)

Kıbtîyi öldürmesi

Musa, halkın dalgın olduÄŸu bir sırada, ÅŸehre girdi. Orada iki adamın birbiri ile vuruÅŸtuklarını gördü. Biri kendi tarafından, öbürü de düşman taraftandı. Kendi tarafından olan, düşmanından olana karşı yardım istedi. Musa, hemen ona bir yumruk indirdi ve iÅŸini bitirdi. “Bu ÅŸeytanın iÅŸidir, dedi. Çünkü o yoldan çıkaran açık bir düşmandır.”

“Rabbim! DoÄŸrusu kendimi kötü duruma düşürdüm, beni bağışla” dedi. Allah da onu bağışladı. O, şüphesiz bağışlayandır, merhamet edendir.

“Rabbim! Bana verdiÄŸin nimet hakkı için artık bir daha suçlulara arka çıkmam.” dedi.

Åžehirde korku içinde sabahladı, etrafı gözetliyordu. Birden, dün yardım isteyen kimsenin ona karşı gene yardım çığlığı attığını gördü. Musa ona; “Belli ki sen gerçek bir azgınsın” dedi.

Ä°kisinin de düşmanı olan kimseyi yakalamak isteyince adam şöyle dedi: “Ey Musa! Beni öldürmek mi istiyorsun? Dün de bir kiÅŸiyi öldürmüştün. Senin tek isteÄŸin bu ülkede bir zorba olmaktır. Barışçı olmak istemezsin” dedi.

Bir adam, ÅŸehrin öbür ucundan koÅŸarak geldi. “Bak, Musa! Ä°leri gelenler aralarında, seni öldürme iÅŸini görüşüyorlar. Hemen buradan uzaklaÅŸ. Ben gerçekten senin iyiliÄŸini isteyenlerdenim.” dedi.

Korku içinde oradan çıktı. Çevreyi gözetliyordu. “Rabbim! dedi, beni bu zalim kavimden kurtar.” (Kasas 28/15-21)

Medyen’e kaçışı

Medyen’e doÄŸru yöneldiÄŸinde dedi ki, “Umarım Rabbim beni o düz yola çıkarır.”

Medyen suyuna varınca üzerinde bir küme insan buldu. Hayvanlarını suluyorlardı.  Onların berisinde de iki kadın buldu, hayvanlarına engel oluyorlardı. Onlara: “Derdiniz nedir?” dedi. “Çobanlar çekip gidene kadar biz sulamayız. Babamız yaÅŸlı bir ihtiyardır” dediler.

Hemen onlarınkini suladı. Sonra gölgeye çekildi: “Rabbim! DoÄŸrusu bana indirdiÄŸin bir hayra muhtacım” dedi. (Kasas 28/22-24)

Evlenmesi

Derken o kadınlardan biri utana utana yürüyüp ona geldi: “Bak, babam seni çağırıyor; bizim için yaptığın sulamanın ücretini verecek.” dedi. Bunun üzerine geldi, başından geçeni ona anlattı. O, “Korkma dedi, artık o zalimler topluluÄŸundan kurtuldun.”

Ä°ki kadından biri: “Babacığım! Onu ücretli olarak tut; ücretle tuttuklarının en iyisi o güçlü ve o güvenilir adamdır” dedi.

O zat, “Bana sekiz yıl çalışmana karşılık bu iki kızımdan birini sana nikahlamak isterim, dedi. EÄŸer on yıla tamamlarsan senin iyiliÄŸin olur. Ama sana sıkıntı vermek istemem. Allah nasip ederse benim iyi kimselerden olduÄŸumu göreceksin.”

Musa: “Bu seninle benim aramdadır, dedi. Bu iki süreden hangisine uysam bana karşı bir iddiada bulunulmayacak. Söylediklerimize Allah vekildir” (Kasas 28/25-28)

Medyen’den dönüşü ve Hz. Musa ile Harun’a Peygamberlik verilmesi

Musa o süreyi doldurunca, ailesiyle birlikte yola çıktı. Tur’un yanından bir ateÅŸ hissetti. Ailesine dedi ki: “Durun, ben bir ateÅŸ hissettim. Olur ki oradan size bir haber yahut o ateÅŸten bir kor getiririm, belki ateÅŸ yakarsınız.”

Oraya varınca, vadinin sağından, o bereketli yerde, o aÄŸaçtan şöyle bir ses geldi: “Ey Musa! Şüphesiz ben âlemlerin Rabbi olan Allah’ım”. (Kasas 28/29-30)

“… O ateÅŸin içinde olan da çevresinde bulunan da mübarek kılınmıştır. Varlıkların sahibi olan Allah’ın bir eksiÄŸi yoktur.” (Neml 27/8)

“Ä°ÅŸte ben, ben senin Rabbinim. Hemen ayakkabılarını çıkar; çünkü sen, kutsal vadide, Tuvâ’dasın.”
Ben seni seçtim; artık vahyolunacakları dinle.”

“Ä°ÅŸte ben; ben Allah’ım, benden baÅŸka tanrı yoktur. Bana kulluk et. Beni anmak için namaz kıl.”

O Saat muhakkak gelecektir. Ben onu nerdeyse gizliyorum ki, herkes neyin peşinde koşuyorsa onun karşılığını alsın.

“Ona inanmayan ve hevesine uyan bir kimse seni ondan alıkoymasın, yoksa yok olup gidersin.”

“SaÄŸ elindeki nedir, ya Musa! ?”

Dedi ki, “O benim deÄŸneÄŸimdir, ona dayanırım, onunla davarıma yaprak silkerim, ona baÅŸka ihtiyaçlarım da olur.”

Dedi ki, “Bırak onu, Musa! ”

O hemen bıraktı. Bir de ne görsün o bir yılan, koşuyor! (Tâhâ 20/12-20)

Ne zaman onu, sanki bir yılan gibi deprenir gördü, gerisin geri dönüp arkasına bile bakmadı. “Musa! Dön; korkma; çünkü  sen güvende olanlardansın”.(Kasas 28/31)

“Onu al, dedi, korkma; biz onu yine eski durumuna çevireceÄŸiz. (Tâhâ 20/21)

“Elini koynuna sok, lekesiz, bembeyaz çıksın. Korkudan açılan kollarını kendine çek! Bunlar Firavun ve adamlarına karşı Rabbinin iki delilidir. DoÄŸrusu onlar yoldan çıkmış bir topluluktur”. (Kasas 28/29-32)

Firavun’a git; çünkü o pek azmıştır.”

“Ona de ki: ArınmaÄŸa niyetin var mı?”

“Rabbine giden yolu göstereyim ki ona saygı duyup korkasın.” (Naziat 79/17-19)

Musa dedi ki, “Rabbim! Ben onlardan bir adam öldürdüm, korkarkım onlar da beni öldürürler. (Kasas 28/33)

Dedi ki: “Rabbim! DoÄŸrusu beni yalanlamalarından korkuyorum.

İçim daralıyor, dilim tutuluyor. Onun için elçiliÄŸi Harun’a ver.

Onlara karşı iÅŸlediÄŸim suç da var. Korkarım beni öldürürler”

Allah, asla dedi. O zaman ikiniz de belgelerimizle gidin. Doğrusu biz sizinle beraber dinlemekteyiz. (Şuarâ 26/12-15)

Dedi ki: “Rabbim! Göğsümü geniÅŸlet.

İşimi kolaylaştır.

Dilimden düğümü çöz.

Sözümü iyi anlasınlar.

Ailemden birini bana vezir yap;

kardeÅŸim Harun’u.

Onunla arkamı kuvvetlendir.

Onu görevimde ortak yap

Böylece seni çok tesbih ederiz.

Seni çok anarız.

Şüphesiz sen bizi görmektesin”  (Tâhâ 20/25-28)

Allah buyurdu ki: “Senin pazunu kardeÅŸinle pekiÅŸtireceÄŸiz; ikinize öğle bir bir güç vereceÄŸiz ki, belgelerimiz karşısında size el uzatamayacaklardır. Siz ikiniz ve size uyanlar üstün geleceklerdir.” (Kasas 28/35)

Sen ve kardeşin, belgelerimle gidin; beni anmakta gevşek davranmayın.

Firavun’a gidin, çünkü o pek azmıştır.

Ona yumuşak söz söyleyin, belki öğüt dinler veya korkar.

Dediler ki: “Rabbimiz! Onun bize kötülük etmesinden veya azgınlığının artmasından korkarız”.

Allah buyurdu ki: Korkmayın, çünkü ben sizinle beraberim; görürüm ve işitirim.

Ona varın da deyin ki: “DoÄŸrusu biz senin Rabbinin iki elçisiyiz. Ä°srailoÄŸullarını bizimle beraber gönder, onlara azap etme; Rabbinden sana bir belge getirdik; selam olsun o doÄŸru yolda gidene!

Bize iÅŸte ÅŸu vahyedildi: Azab şüphesiz yalanlayana ve sırt çevirenedir.” (Tâhâ 20/42-48)

Onlara verilen Kitap

KuÅŸkusuz biz o Furkan’ı, sakınanlar için bir ışık ve bir öğüt olsun diye Musa’ya ve Harun’a verdik.

O sakınanlar, kimsenin görmediği yerde Rablerinden korkarlar ve o Saaten dolayı da titrerler. (Enbiyâ 21/48-50)

Biz o Kitab’ı gerçekten Musa’ya vermiÅŸtik. Hemen onda ayrılığa düşüldü. Rabbinin verilmiÅŸ bir sözü olmasaydı, aralarında hüküm verilir biterdi. DoÄŸrusu onlar, onun hakkında şüphe içinde bocalamaktadırlar.

Kim iyi bir iş yaparsa kendi yararınadır. Kötülük eden de kendine eder. Rabbin, kullara karşı zalim değildir. (Fussilet 41/45-46)

Allah’ı gereÄŸi gibi deÄŸerlendiremediler. Çünkü dediler ki, Allah hiçbir insana bir ÅŸey indirmemiÅŸtir. De ki: “Peki ya, Musa’nın insanlara bir nur ve bir yol gösterici olarak getirdiÄŸi o Kitabı kim indirdi? Siz onu kağıtlara koyup gösterir, çoÄŸunu da gizlersiniz. Sizin ve atalarınızın bilmediÄŸi ÅŸey de size onunla öğretilmiÅŸtir. De ki, “Allah indirdi. Sonra bırak onları, daldıkları yerde oynayadursunlar.”

Bu indirdiÄŸimiz (Kur’an da) kendinden öncekini doÄŸrulayan bereketli bir Kitaptır. Kentlerin anasını (Mekke’yi) ve etrafındakileri uyarasın diyedir. Ahirete inananlar buna da inanırlar. Onlar namazlarına devam ederler. (En’am 6/91-92)

Firavun’a gidiÅŸ

Sonra bir çok elçinin ardından Musa ve Harun’u da Firavun ve önde gelen adamlarına belgelerimizle gönderdik. Hemen büyüklük tasladılar. Zaten onlar bir suçlular topluluÄŸu idi.

Ne zaman ki, o gerçek katımızdan onlara geldi, “Ä°ÅŸte bu apaçık bir büyüdür” dediler.

Musa dedi ki: “O gerçek size geldiÄŸinde onun için böyle mi diyorsunuz? Bu bir büyü müdür? Halbuki, büyücüler baÅŸarı kazanamazlar”.

Dediler ki, “Sen bizi atalarımızı üzerinde bulduÄŸumuz ÅŸeyden çevirmek için mi geldin? Hem bu topraktaki büyüklük de ikinizin olsun diye mi? Biz size inanacak deÄŸiliz.” (Yunus 10/75-78)

Gönülleri kesin olarak kabul ettiği halde, haksızlık ve büyüklenmelerinden ötürü onları bile bile inkar ettiler. Hele bir bak ki o bozguncuların sonu nasıl oldu. (Neml 27/14)

Firavun dedi ki “Seni, bir çocukken içimize alıp yetiÅŸtirmedik mi? Hayatının bir çok yılını da aramızda geçirmiÅŸtin.

Sonunda yapacağını yaptın. Sen nankörün tekisin.”

Dedi ki, “Yaptım ama o zaman ÅŸaÅŸkın bir vaziyetteydim.

Sizden korktuğum için aranızdan kaçmıştım. Sonra, Rabbim bana bir hüküm verdi ve beni elçilerinden biri yaptı.

Başıma kaktığın bu nimet de Ä°srailoÄŸullarını kendine köle ettiÄŸinden ötürüdür.”

Firavun dedi ki, “Sizin ikinizin Rabbi kimdir, Musa? ”

Rabbimiz, her ÅŸeye yaratılışını veren, sonra o doÄŸru yola yöneltendir” dedi.

“Peki ya önceki nesiller ne olacak?” dedi.

Dedi ki, “Onların bilgisi Rabbimin katında bir kitaptadır. Rabbim ne yanılır ne de unutur.

O ki, yeryüzünü sizin için bir beÅŸik yaptı, orada size yollar açtı ve gökten su indirdi.” Biz o su ile türlü türlü bitkilerden çiftler çıkardık.
Yiyin ve hayvanlarınızı otlatın. İşte bunda, aklı başında olanlar için elbet belgeler vardır.

Sizi topraktan yarattık, oraya döndüreceğiz ve bir kez daha oradan çıkaracağız. (Taha 20/49-55)

Musa dedi ki, “Bak, Firavun! Ben âlemlerin Rabbinin bir elçisiyim.

Bana düşen, Allah’a karşı gerçek dışı bir ÅŸey söylememektir. Size Rabbinizden bir mucize getirdim, Ä°srailoÄŸullarını benimle beraber gönder.” (Araf 7/104-105)

Firavun dedi ki: “Alemlerin Rabbi de neyin nesi oluyor?”

Dedi ki, kesin olarak inanacaksanız, o göklerin, yerin ve ikisinin arasındaki her ÅŸeyin Rabbidir.”

Çevresinde bulunanlara dedi ki, “Ä°ÅŸitmiyor musunuz?”

Musa devam etti:  “O sizin de Rabbiniz, önceki atalarınızın da Rabbidir.”

Firavun dedi ki, “Size gönderilen elçiniz gerçekten delidir.”

Musa dedi ki: “EÄŸer aklınızı kullanabilirseniz o, doÄŸunun, batının ve bu ikisinin arasında olanların Rabbidir.”

Firavun dedi ki: “Hele benden baÅŸkasını tanrı edin, and olsun seni zindanlıklardan biri yaparım.”

“Ya sana apaçık bir ÅŸey getirmiÅŸ olsam da mı?” dedi.

“Haydi getir bakalım; eÄŸer doÄŸrulardan biri isen.” dedi.

Hemen değneğini attı, bir de ne görsün apaçık bir ejderha!

Elini çıkardı, o da bakanlar için bembeyaz oluverdi.

Çevresinde bulunan ileri gelenlere dedi ki: “Bu gerçekten bilgin bir büyücü

İstiyor ki büyüsüyle sizi toprağınızdan çıkarsın. Ne emredersiniz?

Dediler ki, “Onu ve kardeÅŸini alıkoy, ÅŸehirlere toplayıcılar gönder.

Sana bütün bilgin büyücüleri getirsinler.” (Åžuarâ 26/18-37)

Musa onlara, apaçık mucizelerimizle gelince: “Bu sadece uydurulmuÅŸ bir büyüdür. Önceki atalarımızdan böylesini iÅŸitmemiÅŸtik” dediler.

Musa dedi ki: “Benim Rabbim, o hidayeti kendi katından kimin getirdiÄŸini ve sonunda bu yurdun kimin olacağını daha iyi bilir. Åžu bir gerçek ki zalimler baÅŸarıya eriÅŸemezler”

Firavun dedi ki: “Ey ileri gelenler! Sizin için benden baÅŸka bir tanrı bilmiyorum. Ey Haman! Benim için, o balçığın üzerinde bir ateÅŸ yak (tuÄŸla hazırla) da bana bir kule yap. Bakarsın Musa’nın tanrısına çıkarım. Ben onu gerçekten yalancılardan biri sanıyorum.”

O ve askerleri, o toprakta haksız yere büyüklük tasladılar. Sandılar ki bize döndürülmeyeceklerdir. (Kasas 28/36-39)

Firavun’a gerçekten belgelerimizin hepsini gösterdik. Ama o yalana saptı ve direndi.

Dedi ki, “Åžimdi sen büyünle bizi toprağımızdan çıkarmaya mı geldin, Musa?

Ne olursa olsun, sana onun dengi bir büyü getireceÄŸiz. Bizimle senin aranda bir buluÅŸma yeri belirle. Düz bir yer olsun ki, ne biz cayalım, ne de sen.”

Dedi ki, “BuluÅŸma zamanınız sizin bayram gününüzde, insanların toplandığı kuÅŸluk vaktidir.” (Taha 20/56-59)

Büyücülerle karşılaÅŸma Firavun: “Bana bütün bilgin büyücüleri getirin” dedi. (Yunus 10/79)

Büyücüler, belirli bir günün bildirilen vaktinde toplandılar.

Ä°nsanlara: “Siz de toplanır mısınız?” denildi.

“Büyücüler üstün gelirlerse biz de onlara uyarız” dediler.

Büyücüler geldiklerinde, Firavun’a; “Biz üstün gelirsek, şüphesiz bize bir ücret vardır deÄŸil mi?” dediler.

Firavun: “Evet; o takdirde siz gözde kimselerden olacaksınız” dedi. (Åžuarâ 26/38-42)

Musa onlara: “Size yazıklar olsun! Allah’a karşı yalan uydurmayın, yoksa sizi azapla yok eder. Allah’a iftira eden hüsrana uÄŸrar” dedi.

Büyücüler işi aralarında tartıştılar ve konuşmalarını gizli tuttular.

(Musa ile Harun için) Dediler ki, “Bunlar baÅŸka deÄŸil, iki büyücüdürler. Ä°sterler ki,  sizi büyüleriyle yurdunuzdan çıkaralar ve sizin örnek yolunuzu ortadan kaldıralar.

Onun için tuzaklarınızı bir araya getirin, sonra sırayla gelin. Bugün üstün gelen baÅŸarıya erecektir”.

Büyücüler dediler ki, “Ey Musa! Ya sen at, ya da ilk atan biz olalım” (Taha 20/61-65)

Musa onlara: “Ne atacaksanız atın” dedi.

Onlar da iplerini ve deÄŸneklerini attılar ve: “Firavun hakkı için, şüphesiz, biz üstün geleceÄŸiz” dediler. (Åžuarâ 26/43-44)

Hemen, deÄŸnekleri ve ipleri, büyüleri yüzünden, Musa’ya sanki yürüyorlarmış gibi geldi. (Taha 20/66)

İnsanların gözlerini büyülediler ve onları ürküttüler, büyük bir büyü yaptılar. (Araf 7/116)

Bu yüzden Musa içinde bir korku hissetti.

“Korkma, sen muhakkak daha üstünsün” dedik.

“SaÄŸ elindekini at da onların yaptıklarını yutsun, yaptıkları sadece büyücü düzenidir. Büyücü nereden gelirse gelsin baÅŸarı kazanamaz.” (Taha 20/ 66-69)

Musa dedi ki: “Sizin getirdiÄŸiniz büyüdür. Allah onu boÅŸa çıkaracaktır. Allah bozguncuların iÅŸini elbette düzeltmez.

Suçlular istemese de Allah sözleriyle hakkı ortaya çıkaracaktır.” (Yunus 10/81-82)

Musa da değneğini attı; birden o, onların uydurduklarını yutmağa başlayıverdi. (Şuarâ 26/45)

Hak yerini buldu, onların yaptıkları da boşa gitti.

İşte orada yenildiler, küçük düştüler. (Araf 7/ 118-119)

Büyücüler hemen secdeye kapandılar.

“Biz âlemlerin Rabbine inandık.

Musa’nın ve Harun’un Rabbine” dediler.

Firavun dedi ki: “Ona inandınız ha? Ben size izin vermeden! Muhakkak o sizin büyüğünüzdür; size büyüyü öğreten odur. Yakında iyi öğreneceksiniz. Ellerinizi ayaklarınızı, çaprazlama keseceÄŸim ve hepinizi asacağım.” (Åžuarâ 26/46-49)

Doğrusu bu bir tuzaktır. Tuzağı bu şehirde kurdunuz ki halkını buradan çıkarasınız. (Araf 7/123)

Ä°yice öğreneceksiniz, hangimizin azabı daha çetin ve daha kalıcıdır.” dedi. (Taha 20/71)

Büyücüler, “Zararı yok” dediler. Biz de Rabbimize döneriz.

Umarız Rabbimiz bizi, bizim kusurlarımızı bağışlar. Çünkü biz inananların ilkiyiz. (Şuarâ 26/50-51)

“Biz seni, ne bize gelen apaçık mucizelere üstün tutarız ne de bizi yaratana. Haydi ne karar vereceksen ver. Sen, ancak bu dünya hayatına hükmedebilirsin.

DoÄŸrusu biz, Rabbimize inandık ki, hem hatalarımızı hem de bize zorla yaptırdığın büyüyü bağışlasın.  Allah’ın vereceÄŸi daha iyi ve daha kalıcıdır” dediler. (Taha 20/72-73)

Senin bizden intikam alman, sırf bize kadar gelmiÅŸken Rabimizin ayetlerine inandık diyedir. Rabbimiz! Bize sabır ver ve canımızı müslüman olarak al” dediler. (Araf 7/126)

Mucizeleri

Musa’ya tam dokuz tane apaçık mucize verdik. Ä°srailoÄŸullarına sor, Musa onlara geldiÄŸi gün Firavun demiÅŸti ki: “Bak Musa! Ben senin gerçekten büyülenmiÅŸ olduÄŸun kanaatindeyim.” (Ä°sra 17/101)

Firavun dedi ki: “Hele benden baÅŸkasını tanrı edin, and olsun seni zindanlıklardan yaparım”

“Ya sana apaçık bir ÅŸey getirmiÅŸ olsam da mı?” dedi.

“Haydi getir bakalım; eÄŸer doÄŸrulardan biri isen.” dedi.

Hemen değneğini attı, bir de ne görsün apaçık bir ejderha!

Elini çıkardı, o da bakanlar için bembeyaz oluverdi.

Çevresindeki ileri gelenlere dedi ki: “Bu gerçekten bilgin bir büyücü. (Åžuarâ 26/29-34)

Musa demiÅŸti ki: “And olsun, bunları açık belgeler olarak indirenin ÅŸu  göklerin ve bu yerin Rabbinden baÅŸkası olmadığını pakâla biliyorsun. Bak Firavun! Ben seni gerçekten mahvolmuÅŸ görüyorum.” (Ä°sra 17/102)

Sonra su baskınını, çekirgeyi, haşeratı, kurbağaları ve kanı, üzerlerine ayrı ayrı mucizeler olarak gönderdik. Yine de büyüklük tasladılar ve bir suçlular topluluğu oldular. (Araf  7/133)

Nihayet Firavun, onları o topraktan söküp çıkarmak istedi. Biz de hem onu hem de beraberinde kim varsa hepsini suda boğduk. (İsra 17/103)

(Firavun ve adamları) gün doğarken ardlarına düştüler.

Ä°ki topluluk birbirini görünce, Musa’ya eÅŸlik edenler: “Ä°ÅŸte yakalandık” dediler.

Aslâ, dedi Musa. KuÅŸkusuz Rabbim benimle beraberdir, o bana yol gösterecektir.”

Hemen Musa’ya, “DeÄŸneÄŸinle denize vur” diye vahyettik. PeÅŸinden deniz ikiye ayrıldı ve her parçası yüce bir daÄŸ gibi oldu.

Öbürlerini de oraya yaklaştırdık.

Musa’yı ve onunla birlikte kim varsa hepsini kurtardık.

Sonra diÄŸerlerini suda boÄŸduk.

Bunda şüphesiz ders vardır, ama çoğu inanmamıştır.

Doğrusu senin Rabbin gerçekten güçlüdür, merhametlidir. (Şuarâ 26/60-68)

Bir gün Musa, kavmi için su istemiÅŸti de “Asanla taÅŸa vur” demiÅŸtik. Oradan hemen on iki pınar fışkırmıştı; herkes de içeceÄŸi yeri bilmiÅŸti. Allah’ın rızkından yiyin, için, yalnız bozgunculuk yaparak bu toprakta karışıklık çıkarmayın. (Bakara 2/60)

Karşılıklı sıkıntılar

Firavun’un kavminden ileri gelenler ona dediler: “Musa’yı ve kavmini kendi başına bırakacak mısın ki bu toprakta bozgunculuk yapsınlar; hem seni hem de tanrılarını bir kenara bıraksınlar?” Dedi ki, “Onların oÄŸullarını öldürür, kadınlarını saÄŸ bırakırız. Biz onların tepelerine bineriz.”

Musa da kavmine şöyle dedi: “Allah’tan yardım dileyin ve sabredin. Bu toprak Allah’ındır. Kullarından kimi dilerse burayı ona bırakır. Mutlu son sakınanlar içindir.”

Dediler ki: “Sen gelmeden önce bize iÅŸkence edildi, sen geldikten sonra da.” Dedi ki: “Belki Rabbiniz düşmanlarınızı yok eder de bu topraÄŸa sizi hakim kılar. Sonra da sizin nasıl davracağınıza bakar.”

Biz de tuttuk, Firavun ailesini yıllarca kuraklığa ve ürün kıtlığına uğrattık. Belki akıllarını başlarına toplarar diye.

Ne zaman kendilerine bir iyilik gelse; “Bu bizim hakkımızdır” dediler. EÄŸer baÅŸlarına bir kötülük gelirse Musa’nın ve beraberindekilerin uÄŸursuzluÄŸundan bilirlerdi. Bakın, onların uÄŸursuzluÄŸu yalnız Allah katındandır, ama çoÄŸu bunu bilmezler.

“Bizi büyülemek için ne mucize getirirsen getir, biz sana inanacak deÄŸiliz.” dediler.

Sonra üzerlerine su baskınını, çekirgeyi, haşeratı, kurbağaları ve kanı ayrı ayrı  birer belge olarak gönderdik. Yine de büyüklük tasladılar ve bir suçlular topluluğu oldular.

O pislik üstlerine çökünce şöyle derlerdi: “Bak Musa! Sana verdiÄŸi söz sebebiyle bizim için Rabbine yalvar. Hele bizden bu pisliÄŸi kaldır, and olsun sana inanacağız ve Ä°srailoÄŸullarını mutlaka seninle beraber göndereceÄŸiz.”

Bitirecekleri bir süre için o pisliği onlardan kaldırınca derhal yeminlerini bozuyorlardı.

Biz de onlardan öç aldık ve onları denizde boğduk. Çünkü belgelerimizi yalan sayıyor ve onlarla ilgilenmiyorlardı.

Hırpalanıp ezilmiş olan Musa kavmini de o toprağın bereketlendirdiğimiz doğularının ve batılarının sahibi yaptık. Böylece Rabbinin İsrailoğullarına verdiği güzel söz, sabretmelerine karşılık yerine gelmiş oldu. Firavun ve kavminin yapmış olduğu ve değer verdiği ne varsa onu da yerle bir ettik. (Araf 7/127-137)

Firavun’un tanrılık iddiası

Musa’nın başından geçen olay sana muhakkak geldi değil mi?

Hani, kutsal bir vadide, Tuva’da, Rabbi ona şöyle hitap etmişti:

“Firavun’a git; çünkü o azmıştır.”

“Ona de ki: ArınmaÄŸa niyetin var mı?”

“Rabbine giden yolu göstereyim ki o’na saygı duyup korkasın.”

Sonra ona en büyük mucizeyi gösterdi.

Ama Firavun hemen yalanladı ve baş kaldırdı.

Geri döndü, yürüdü.

Adamlarını toplayıp seslendi:

“Sizin en yüce rabbiniz benim” dedi.

Allah bunun üzerine onu dünya ve ahiret azabına uğrattı.

Doğrusu bunda Allah’tan korkan kimseye ders vardır. (Naziât 79/15-26)

Firavun’un Hz. Musa’yı alaya alması ve ölümle tehdit etmesi

Biz Musa’yı, belgelerimizle ve apaçık bir yetki ile elçi gönderdik.

Firavun’a, Haman’a ve Karun’a. Onlar, “O yalancı bir büyücüdür” dediler. (Mümin 40/23-24)

Ne zaman onlara belgelerimizi getirse, o zaman da hemen bunlara gülüverirlerdi.

Onlara bir belge göstermiyorduk ki, diğerinden büyük olmasın. Tuttuk onları azaba da çektik,  belki dönerler diye.

“Ey Büyücü! dediler. Sana verdiÄŸi söz hakkı için Rabbine bizim için yalvar da artık kesin olarak yola gelmiÅŸ olalım.”

O azabı üzerlerinden kaldırınca hemen sözlerinden dönüverdiler.

Firavun, kavmine şöyle seslendi: “Ey kavmim! Mısır’ın hakimiyeti bende deÄŸil mi? Bu nehirler benim topraklarımın içinde akmıyor mu? Görmez misiniz?”

“Yoksa ben ÅŸundan, daha ne demek istediÄŸini bile açıklayamayan ÅŸu alçaktan iyi deÄŸil miyim?

“Ona altın bilezikler atılsaydı ya! Yahut onunla birlikte kendine yakın melekler gelseydi ya!”

Firavun kavmini küçümsedi ama, onlar ona boyun eğdiler. Çünkü onlar yoldan çıkmış bir kavim idiler. (Zuhruf 43/47-54)

Firavun dedi: “Bırakın beni Musa’yı öldüreyim; o da Rabbini çağırsın bakalım. Çünkü korkarım o, sizin dininizi deÄŸiÅŸtirir veya bu toprakta karışıklık çıkarır.”

Musa şöyle dedi: “Ä°ÅŸte ben, benim de Rabbim sizin de Rabbiniz olan Allah’a sığınırım. Hesap gününe inanmayan her kibirlinin ÅŸerrinden.” (Mümin 40/26-27)

Bir mümin adam

Firavun ailesinden, imanını gizleyen bir adam şöyle söze karıştı: “Bir adamı Rabbim Allah’tır, dedi diye mi öldüreceksiniz? Oysa o, size Rabbinizden belgeler getirmiÅŸtir. EÄŸer yalancıysa, yalanı kendi başına. Ya doÄŸru söylüyorsa, size yaptığı tehditlerden bir kısmı başınıza gelebilir. Çünkü Allah, çok ileri giden bir yalancıyı doÄŸru yola çıkarmaz.”

“Ey kavmim; bugün hakimiyet sizindir, bu toprakta üste çıkan sizsiniz. Ama Allah’ın baskını gelip çatınca, ya bize kim yardım eder?” Firavun dedi ki: “Ben size kendi gördüğümden baÅŸkasını göstermiyorum. Ben sizi doÄŸru yoldan baÅŸkasına sokmuyorum.”

O inanmış kiÅŸi dedi ki: “Ey kavmim! DoÄŸrusu ben sizin adınıza, o toplulukların günü gibi bir günden korkarım.

Tıpkı Nuh kavminin, Ad ve Semud’un ve onlardan sonra gelenlerin durumuna düşebilirsiniz. Yoksa Allah kullarına bir haksızlık istemez.”

“Ey kavmim! Ben sizin adınıza, o baÄŸrışıp çaÄŸrışma gününden korkarım.”

Gerisin geri döneceÄŸiniz günden. Sizi Allah’tan koruyacak kimse de olmaz. Allah kimi ÅŸaşırtırsa artık onu yola getirecek biri de bulunmaz.”

“Bundan önce Yusuf da, size açık delillerle gelmiÅŸti. O ne getirse siz ondan şüphelenip durmuÅŸtunuz. Gün gelip Yusuf ölünce, artık Allah ondan sonra bir elçi göndermez, demiÅŸtiniz. Allah, çok aşırı giden şüpheci birini iÅŸte böyle saptırır.”

Öyle ki, bunlar, kendilerine gelmiÅŸ bir yetki olmadan Allah’ın ayetleri hakkında tartışırlar. Bu, hem Allah katında hem de inananlar yanında ne büyük bir öfke doÄŸurur. Ä°ÅŸte Allah, büyüklük taslayan her zorbanın kalbini  bu ÅŸekle sokar.”

Firavun dedi ki: “Bak Haman! Bana bir kule yap; belki o yollara ulaşırım,

göklerin yollarına. Sonra Musa’nın Tanrı’sına çıkarım. Çünkü ben, ben onu gerçekten bir yalancı sanıyorum.” Ä°ÅŸte yaptığı kötülük, Firavun’a, böyle güzel gösterildi ve doÄŸru yoldan alıkondu. Firavun’un hilesi tamamen boÅŸa çıktı.

O inanan kimse dedi ki: “Ey kavmim! Bana uyun, sizi doÄŸru yola çıkarayım.”

“Ey kavmim! Şüphesiz bu dünya hayatı bir kazanç vaktidir. Ahirete gelince orası yerleÅŸip kalınacak yerdir.”

“Kim bir kötülük iÅŸlerse ona onun denginden baÅŸka bir karşılık verilmez. Kadın olsun, erkek olsun kim, inanarak iyi bir iÅŸ iÅŸlerse, iÅŸte onlar cennete girerler. Orada onlara hesapsız rızık verilir.

Ey kavmim! Bana olan ne? Ben sizi kurtuluÅŸa çağırıyorum, siz de beni ateÅŸe çağırıyorsunuz.”

“Beni Allah’ı tanımamaya, hakkında bir bilgi olmayan ÅŸeyi ona ortak koÅŸmaya çağırıyorsunuz. Ama ben sizi, o güçlü, çok bağışlayan Allah’a çağırıyorum.”

“KuÅŸkusuz sizin beni çağırdığınız ÅŸey, ne bu dünyada bir çaÄŸrıyı hak eder, ne de öbür dünyada. Bizim dönüşümüz Allah’adır. Çok aşırıya gidenler var ya, onlar da cehennem halkıdır.”

“Åžimdi size ne söylüyorsam onu ilerisinde hatırlayacaksınız. Ben iÅŸimi Allah’a bırakıyorum. DoÄŸrusu Allah, kullarını görür.”

Sonra Allah o adamı, kurdukları tuzağın kötülüklerinden korudu. Firavun’un hanedanını da o azabın kötüsü sardı.

O ateÅŸ. Onlar, sabah akÅŸam ateÅŸe sunulurlar. O saat kurulduÄŸu gün, “Firavun’un hanedanını azabın en ağırına sokun” denir.

Onlar o ateÅŸin içinde birbirleriyle tartışırlarken, güçsüzler, büyüklük taslayanlara derler ki: “Biz iÅŸte size uymuÅŸtuk, ÅŸimdi ateÅŸin bir parçasını olsun bizden savabilir misiniz?”

Büyüklük taslayanlar derler ki: “Ä°ÅŸte biz hepimiz onun içindeyiz. Allah kullar arasında hükmünü vermiÅŸtir.”

AteÅŸte olanlar, cehennemin bekçilerine şöyle derler: “Rabbinize yalvarın da bari bir tek gün olsun, azabımızı hafifletsin.”

Onlar şöyle cevap verirler: “Size elçileriniz delillerle gelmemiÅŸ miydi?” “Evet, gelmiÅŸti” derler. “O halde siz yalvarın” derler. O tanımazların yalvarışı tamamen boÅŸunadır.

İşte biz, elçilerimize ve inananlara hem dünya hayatında hem de şahitlerin şahitlik edecekleri günde elbette yardım ederiz.

O gün zalimlere, özür dilemeleri fayda vermez. Lanet onlaradır. Yurdun kötüsü de onlaradır.

İşte biz Musa’ya o hidayeti, o başarıyı vermiştik. İsrailoğullarını da Kitab’a mirasçı yaptık.

O, akıl sahipleri için bir öğüt ve bir rehberdir. (Mümin 40/28-54)

Firavun’un korkusundan inanmayanlar

Üzerlerinde, Firavun ve adamlarının kendilerine kötülük yapacakları korkusu olduğu için, kavminin bir kısım gençleri dışında, kimse Musa’ya inanmamıştı. Firavun o yerde gerçekten bir üstünlük kurmuştu. O, gerçekten çok aşırı gidenlerden biriydi.

Musa dedi ki: “Ey kavmim! Allah’a inandıysanız ve ona teslim olmuÅŸ kimselerseniz onun korumasına girin.”

Onlar da, “Biz Alllah’ın korumasına girdik. Ey Rabbimiz! O zalimleri bizimle deneme (bizi onların eline düşürme).” dediler.

Rahmetinle bizi o tanımazlık edenler topluluÄŸundan kurtar.”

Musa’ya ve kardeÅŸine ÅŸunu vahyettik: “Mısır’da kavminize evler hazırlayın; evlerinizi kıble tarafına yapın ve namazı kılın. (Musa, sen) Ä°nananları müjdele.”

Musa dedi ki: “Rabbimiz! Sen Firavun’a  ve adamlarına bu dünya hayatında bir süs ve mallar verdin. Rabbimiz! Senin yolundan saptırsınlar diye mi? Rabbimiz! Mallarını yok et, kalplerini  de sık. Çünkü onlar can yakıcı azabı görünceye kadar inanmazlar.”

Allah dedi ki, “Ä°kinizin de duası kabul olundu. Dürüst davranın; bilmeyenlerin yoluna asla uymayın”(Yunus10/83-89)

Mısır’dan kaçış

Musa’ya: “Kullarımı geceleyin yürüt; ama şüphesiz takip edileceksiniz” diye vahyettik.

Bu arada Firavun şehirlere toplayıcılar göndermişti.

“Bunlar küçük bir topluluk, az kimselerdir.

Onlar bizi gerçekten öfkelendiriyorlar.

Biz iÅŸte, tedbirli bir topluluÄŸuz. demiÅŸti.

Böylece onları bahçelerden ve çeşmelerden çıkardık.

Hazinelerden ve güzel yerlerden,

Böylece bunlara İsrail oğulları konacaktı. (Şuarâ 26/52-59)

Kızıl Denizi geçme

(Firavun ve adamları) gün doğarken ardlarına düştüler.

Ä°ki topluluk birbirini görünce, Musa’ya eÅŸlik edenler: “Ä°ÅŸte yakalandık” dediler.

Aslâ! dedi Musa. KuÅŸkusuz Rabbim benimle beraberdir, o bana yol gösterecektir.”

Hemen Musa’ya, “DeÄŸneÄŸinle denize vur” diye vahyettik. PeÅŸinden deniz ikiye ayrıldı ve her parçası yüce bir daÄŸ gibi oldu.

Öbürlerini de oraya yaklaştırdık.

Musa’yı ve onunla birlikte kim varsa hepsini kurtardık.

Sonra diÄŸerlerini suda boÄŸduk.

Bunda şüphesiz ders vardır, ama çoğu inanmamıştır.

Doğrusu senin Rabbin gerçekten güçlüdür, merhametlidir. (Şuarâ 26/60-68)

Firavun kavmini saptırmış, doğru yolu göstermemişti. (Taha 20/79)

Ä°srailoÄŸullarını denizden geçirdik, Firavun ve askerleri haksızlık ve düşmanlıkla  hemen arkalarına düştüler. Firavun boÄŸulmayla yüzyüze gelince dedi ki, “Ä°srailoÄŸullarının inandığından baÅŸka tanrı olmadığına inandım, artık ben ona teslim olanlardanım.”

“Åžimdi mi? Daha önce baÅŸ kaldırmış ve bozgunculardan olmuÅŸtun ama?”

Bugün senin cesedini bir tepeye atacağız ki, senden sonrakilere bir belge olsun. Ä°nsanların çoÄŸu belgelerimizden gerçekten habersizdir.”

İsrailoğullarını iyi bir yere yerleştirmiş ve onlara temiz rızıklar vermiştik. O bilgi kendilerine gelene kadar ayrılığa düşmemişlerdi. Senin Rabbin onların ihtilafa düştükleri konuda, kıyamet günü aralarında karar verecektir. (Yunus 10/90-93)

Firavun ve adamlarının sonu

Karun’u, Firavun’u ve Haman’ı yok ettik. Musa kendilerine açık mucizelerle gelmişti de onlar o toprakta büyüklük taslamışlardı. Ama kurtulacak değillerdi. (Ankebut 29/39)

Musa’yı belgelerimizle ve açık bir yetki ile göndermiştik,

Firavun’a ve adamlarına… Onlar Firavun’un buyruÄŸuna uydular; oysa Firavun’un buyruÄŸu doÄŸruyu göstermiyordu.

Kıyamet gününde o, kavminin önüne geçecek, onları cehenneme götürecektir. Gittikleri yer ne kötü yerdir!

Burada da onların peşine bir lanet takılmıştır, kıyamet gününde de. Bu destek ne kötü bir destektir!  (Hud 11/96-99)

Musa kavminin put istemesi

Ä°srailoÄŸullarını denizden geçirmiÅŸtik. Kendilerine mahsus putlara tapan bir kavme rastladılar. “Ey Musa! Onların tanrıları gibi bize de bir tanrı yap” dediler. Musa dedi ki: “Siz bilgisiz bir toplumsunuz.

Bunların içinde oldukları (din) yıkılmıştır ve yapmakta oldukları ÅŸey de boÅŸtur.”

“Size Allah’tan baÅŸka bir tanrı mı isterim. O sizi ÅŸu âlemlere üstün kılmıştır” dedi.

Hani sizi Fİravun ailesinden kurtarmıştık. Sizi en kötü azabın altına sokuyar, kadınlarınızı sağ bırakıp oğullarınızı öldürüyorlardı. Bunda size, Rabbiniz tarafından  büyük bir imtihan vardı. (Araf 7/138-141)

Kelîmullah olması

Gönderdiğimiz elçilerin bir kısmını sana anlattık, bir kısım elçileri ise anlatmadık. Allah (bütün elçilerine vahiyde blunmuş[1],) Musa ile de bir konuşma yapmıştır.

Elçileri müjdeci ve uyarıcı kimseler olarak gönderdik ki, o elçilerden sonra artık insanların ellerinde Allah’a karşı bir delil olmasın. Allah güçlüdür ve kararını yerli yerinde verir. (Nisa 4/164-165)

Musa’nın Rabbi ile görüşmesi

Musa ile otuz gece için sözleÅŸtik, sonra buna on daha kattık; böylece Rabbinin tayin ettiÄŸi müddet kırk geceye tamamlandı. Musa, kardeÅŸi Harun’a dedi ki, “Kavmim içinde benim yerime geç, aralarını düzelt, bozguncuların yoluna uyma.”

Musa, tayin ettiÄŸimiz vakitte gelip Rabbi onunla konuÅŸtuÄŸu zaman dedi ki: “Rabbim! Bana kendini göster, sana bakayım.” Allah buyurdu ki: “Sen Beni göremezsin ama daÄŸa bak, eÄŸer o yerinde kalırsa sen de beni göreceksin”. Rabbi daÄŸa görününce dağı un ufak etti, Musa da baygın düştü. Ayılınca dedi ki: “Sen yücesin, sana tevbe ettim, ben inananların ilkiyim.”

Allah Teâlâ buyurdu ki, “Bak Musa, verdiÄŸim elçilik görevleri ve seninle konuÅŸmam sebebiyle seni insanların başına seçtim; sana ne verdiysem al ve şükredenlerden biri ol.”

O levhalara, öğüt olan ve her bir şeyi açıklayan her şeyi onun için yazdık. Onları sıkı tut, dedik. Kavmine de emret, onları en güzeliyle tutsunlar. Size, o yoldan çıkanların yurdunu göstereceğim.

Yeryüzünde haksız yere büyüklük taslayanları ayetlerimden uzaklaştıracağım. Onlar bütün ayetleri görseler yine de inanmazlar. Olgunluk yolunu görseler, onu kendilerine yol edinmezler; ama azgınlık yolunu görseler, onu yol edinirler. Bu, onların ayetlerimiz karşısında yalan söylemelerine ve onları umursamamalarına karşılıktır.

Ayetlerimizi ve ahiret buluşmasını yalan sayanlar varya, işte onların işleri boşa gitmiştir. Onlar ettiklerinden başkasını mı bulacaklar? (Araf 7/142-147)

Kavminin bir buzağı heykeli edinmesi

Musa’nın ardından kavmi tutmuş, ziynet takımlarından bir buzağı, böğürmesi olan bir heykel edinmişlerdi. Görmüyorlar mıyıdı ki o onlarla ne konuşur ne de onları düzlüğe çıkarır. Onu edindiler ve kendilerine yazık etmiş oldular. (Araf 7/148)

(Musa, alelacele görüşmeye gelince Allah Teâlâ dedi ki,) Seni böyle kavminden çarçabuk buraya getiren ne idi, ya Musa?”

“Onlar benim yolumda olan kimselerdir, dedi. Ben çarçabuk sana geldim Rabbim; sen, hoÅŸnut olasın diye.”

Allah buyurdu ki: “Biz, senden sonra kavmini sınavdan geçirdik. Sâmiri saptırdı onları.”

Musa hemen kavmine döndü, kızgın ve üzgün bir haldeydi. “Ey kavmim! dedi. Rabbiniz size güzel bir vaatte bulunmadı mı? Yoksa aradan geçen bu zaman size uzun mu geldi? Ya da Rabbinizden üzerinize bir gazabın inmesini mi istediniz ki bana verdiÄŸiniz sözden caydınız?”

Dediler ki: “Sana verdiÄŸimiz sözden kendililÄŸimizden caymadık. Bize o kavmin (Mısırlıların) ziynet eÅŸyasından yüklenmiÅŸti.  Sonra onları ateÅŸe attık, aynı ÅŸekilde Samiri de attı.”

Sonra onlar için ateÅŸten böğürmesi olan bir buzağı heykeli çıkardı. Onlar dediler ki, “Bu sizin de Musa’nın da tanrısıdır, ama o unuttu gitti.”

Görmezler mi ki, o heykel onlara bir söz çeviremez. Onlar için ne bir zarar vermeye gücü yeter, ne de bir fayda sağlamaya.

Halbu ki, bundan önce onlarla Harun da konuÅŸtu ve dedi ki: “Ey kavmim! Siz onunla sırf sınava sokuldunuz. Sizin Rabbiniz o Rahman olandır, siz bana uyun ve emrime boyun eÄŸin.”

Cevapları ÅŸu oldu: Musa bize dönünceye kadar biz bunun başından ayrılacak deÄŸiliz.” (Tâhâ 20/83-91)

Musa, kavmine, kızgın ve üzgün olarak dönünce “Benim arkamdan ne kötü olmuÅŸsunuz öyle! dedi, Rabbinizin emrinin çabucak gelmesini mi istediniz?” Levhaları attı ve kardeÅŸinin başından tutup kendine doÄŸru çekti. Harun, “Anamın oÄŸlu! dedi. Bu kavim beni güçsüz buldular; az kalsın öldürüyorlardı. Bana karşı, düşmanları sevindirme. Beni bu zalimler topluluÄŸu ile bir tutma.”(Araf 7/150)

“Ey Harun! dedi. Onları sapıtmış olarak gördüğünde seni engelleyen ne oldu?

Bana uymamana engel neydi? Yoksa emrime karşı mı geldin?”

(Harun’un sakalını tutup çekti.)

“Anamın oÄŸlu! dedi, Sakalımı da tutma başımı da. Ben senin, Ä°srailoÄŸullarının arasına ayrılık soktun, sözüme bakmadın, demenden korktum.”  (Tâhâ 20/92-94)

Musa dedi ki, “Rabbim! Beni ve kardeÅŸimi bağışla, bizi rahmetinin içine koy. Sen merhametli olanların en  merhametlisisin.”(Araf 7/151)

(Musa Samiri’ye döndü ve)  Peki ya senin derdin nedir, ey Samiri?” dedi.

“Ben onların görmediÄŸini görmüştüm; o Elçinin (senin) izne de sıkı sıkıya sarılmıştım; ama onu daha sonra üstümden attım. Ä°ÅŸte hepsi bu. Canım böyle istedi.”

(Musa), “Yıkıl karşımdan, dedi. Artık bu hayatta sana düşen, “Aman dokunma!”  demendir. Sana bir de tehdit var ki, onu asla atlatamayacaksın. Åžimdi başını bekleyip durduÄŸun tanrına bak, iÅŸte onu da iyice yakacağız, sonra da, çaresi yok onu denize dökeceÄŸiz.”

Sizin Tanrınız, yalnızca Allah’tır, O’ndan başka tanrı yoktur. O İlmi ile her şeyi kuşatmıştır. (Tâhâ 20/95-98)

Musa’nın, öfkesi yatışınca o levhaları aldı. Onlardan birinde şu vardı: Hidayet ve rahmet o kimseler içindir ki, onlar sırf Rableri için korku duyarlar. (Araf 7/154)

Buzağıya tapanların cezalandırılmaları

Ne zaman ki baÅŸları önlerine düştü ve gerçekten sapıtmış olduklarını gördüler, dediler ki, “EÄŸer Rabbimiz bize acımaz ve bizi bağışlamazsa, asıl o zaman mahvoluruz.” (Araf 7/149)

O, buzağıya tutunanlar varya, onları Rablerinin bir gazabı ve dünya hayatında bir alçaklık çarpacaktır. İftiracıları işte böyle cezalandırırız.

Ama o kötü işleri yapanlar, onun ardından tevbe ederler ve inanırlarsa, kuşku yok ki, senin Rabbin ondan sonra da bağışlayıcı ve merhamet edicidir. (Araf 7/152-153)

O gün Musa kavmine şöyle demiÅŸti: “Bakın kavmim! Siz buzağıya tutunmakla kendinizi gerçekten kötü duruma soktunuz. Yaratıcınıza hemen tevbe edin de benliÄŸinizi öldürün. Bu Yaratıcınız katında sizin için iyi olur. O da tevbenizi kabul eder. Çünkü o, tevbeleri hep kabul eder ve pek merhametlidir.” (Bakara 2/54)

Musa, (tevbe etsinler diye) belirlediÄŸimiz yer için kavminden yetmiÅŸ kiÅŸi seçti. Onları o sarsıntı tutunca dedi ki: “Rabbim! Dileseydin daha önce onları da yok ederdin beni de. Aramızdaki beyinsizlerin yaptıkları yüzünden bizi yok mu edeceksin? Bu, Senin imtihanından baÅŸka bir ÅŸey deÄŸil ki. Bununla dilediÄŸini saptırır, dilediÄŸini yola getirirsin. Bizim dostumuz sensin; bizi bağışla, bize merhamet et. Sen bağışlayanların en iyisisin.”(Araf 7/155)

Misak

Bir gün Ä°srailoÄŸullarından şöyle kesin söz almıştık, “Allah’tan baÅŸkasına kulluk etmeyeceksiniz; anaya babaya, yakınlığı olanlara, yetimlere ve düşkünlere iyilikte bulunacaksınız. Ä°nsanlara güzel bir ÅŸey söyleyin. Namazı kılın, zekatı verin.” Sonra pek azınız bir yana, bundan dönmüştünüz. Siz hâlâ kaçınıyorsunuz.

Bir gün de sizden “Kanınızı dökmeyeceksiniz, sizden olanları yurdunuzdan çıkarmaya­caksınız” diye söz almıştık. Sonra bunu kabul etmiÅŸtiniz, siz buna ÅŸahitsiniz.

Sonra siz öyle kimselersiniz ki, hâlâ birbirinizi öldürüyor ve içinizden bir takımını yurtlarından çıkarıyorsunuz. Onlara karşı günahta ve düşmanlıkta birbirinize arka çıkıyorsunuz. Tutar size esir olarak gelirlerse bu defa da onların fidyesini veriyorsunuz. Halbu ki, haram olan, onları çıkarmanızdır. Şimdi siz, o Kitabın bir kısmına inanıp bir kısmını inkar mı ediyorsunuz? Aranızda böyle yapan birinin elde edeceği dünya hayatında rezil olmaktan başka nedir? Kıyamet gününde de azabın en şiddetlisine takılır kalırlar. Allah yaptıklarınızdan habersiz değildir.

Onlar ahiret karşılığında dünya hayatını satın alan kimselerdir, bu yüzden azapları hafifletilmez, onlar yardım da görmezler.  (Bakara 2/83-86)

Tur’un üzerlerine kalkması

Tur dağını üzerlerine fırlatmıştık, sanki bir gölgelik gibi olmuÅŸtu. Zannettiler ki tepelerine inecek. Onlara: “Size verdiÄŸimize (o Kitaba) sıkı sıkı sarılın, içinde ne varsa onu aklınızda tutun ki korunabilesiniz.” demiÅŸtik. (Araf 7/171)

…Kesin söz versinler diye Tur’u üzerlerine kaldırmıştık. Onlara, o kapıdan secde ederek girin, demiÅŸtik. Bir de cumartesileri aşırı gitmeyin demiÅŸtik. Böylece onlardan saÄŸlam bir söz almıştık.

Sözlerini bozmaları, Allah’ın ayetlerini tanımazlık etmeleri, bir kısım peygamberleri haksız yere öldürmeleri ve “Kalplerimiz perdelidir” demeleri yüzünden bunlar inanacak deÄŸillerdir, pek azı inanırsa o baÅŸka. Tanımazlık etmeleri sebebiyle Allah onların kalplerini yeni bir yapıya büründürmüştür. (Nisa 4/153-155)

Sizden kesin söz almış ve Tur’u tepenize dikmiÅŸtik,”Size verdiÄŸimize kuvvetle sarılın ve dinleyin” demiÅŸtik “Ä°ÅŸittik ve karşı geldik” dediler de inkarları yüzünden buzağı sevgisi kalplerine sindirildi. (Bakara 2/93)

Amalika ile karşılaşma

Bir gün Musa, kavmine şöyle demiÅŸti: “Ey kavmim! Allah’ın üzerinizde olan bunca iyiliÄŸini düşünün: Hani o, içinizden peygamberler çıkardı ve sizi krallar yaptı; bu âlemde kimseye vermediÄŸi ÅŸeyi size verdi.”

“Ey kavmim! Allah’ın size yazdığı o kutsal topraÄŸa girin ve arkanıza dönmeyin; yoksa elinizdekini de kaybedersiniz.”

Dediler ki, “Ey Musa! Orada bir zorbalar topluluÄŸu var. Onlar oradan çıkıncaya kadar biz oraya girecek deÄŸiliz. EÄŸer oradan çıkarlarsa biz de gireriz.”

Korkanlar arasından, Allah’ın iyilikte bulunduÄŸu iki adam dedi ki: “Onların üzerine kapıdan yürüyün, oraya girdiniz mi kuÅŸkusuz yenen taraf siz olursunuz. EÄŸer inanmış kimselerseniz yalnız Allah’a güvenin.”

Dediler ki, “Bak Musa! Onlar orada durdukça biz sonuna kadar oraya girmeyiz. Sen Rabbin ile birlikte git, ikiniz savaşın, iÅŸte biz burada oturuyoruz.”

Musa, “Rabbim! dedi.  Ben ancak kendime ve kardeÅŸime söz geçirebiliyorum; artık bizimle bu yoldan çıkmışlar topluluÄŸunun arasını ayır.”

Allah buyurdu ki: “Orası onlara kırk yıl yasaklandı. Onlar bu toprakta ÅŸaÅŸkın ÅŸaÅŸkın dolaÅŸacaklardır. Sen artık ÅŸu yoldan çıkmışlar topluluÄŸu için tasalanma.” (Maide 5/20-26)

Tih çölündeki perişanlık

Biz Ä°srailoÄŸullarını oymaklar halinde on iki boya ayırdık. Kavmi kendisinden su isteyinca Musa’ya, “DeÄŸeneÄŸinle taÅŸa vur” diye bildirdik. Oradan hemen oniki pınar fışkırıverdi. Her oymak içeceÄŸi yeri öğrendi. Bulutu üzerlerine gölgelik yaptık. Onlara kudret helvası ve bıldırcın indirdik. “Size verdiÄŸimiz rızıkların temiz olanlarından yiyin” dedik. Onlar bize bir kötülük yapmadılar, ama kötülüğü kendilerine yapıyorlardı.

Bir gün onlara şöyle denmiÅŸti: “Åžu ÅŸehirde oturun, onun dilediÄŸiniz yerinden yiyin, “affet!” deyin ve kapısından secde ederek girin ki, biz de hatalarınızı bağışlayalım. Ä°yi davrananlara karşı ikramımızı daha da artırırız.”

İçlerinden zalimlik edenler, o sözü bırakıp kendilerine söylenmemiş olanı söylediler. Biz de, onların zalimliklerine karşılık üzerlerine gökten bir pislik indirdik. (Araf 7/160-162)

Bir gün demiÅŸtiniz ki, “Bak Musa! Tek çeÅŸit yiyeceÄŸe katlanamayız. Haydi bizim için Rabbine yalvar da bize, bu toprağın sebzesinden, hıyarından, sarmısağından, mercimeÄŸinden ve soÄŸanından çıkarsın.” O da şöyle demiÅŸti: “Daha iyi olanı daha düşük deÄŸerde olanla mı deÄŸiÅŸtirmek istiyorsunuz? Ä°nin bir ÅŸehre, bütün istedikleriniz orada vardır.” Ãœzerlerine aÅŸağılık ve çaresizlik çadırı kuruldu, Allah’tan bir gazaba geldiler. Bu, Allah’ın ayetlerini tanımazlık etmeleri ve haksız yere peygamberleri öldürmeleri sebebiyle idi. Bu da onların baÅŸ kaldırmalarından  ve taÅŸkınlıklarından ileri geliyordu. (Bakara 2/61)

Allah’ı görmek istemeleri

Ehl-i Kitap, üzerlerine gökten bir kitap indirmeni istiyorlar. Onlar  bunun daha büyüğünü Musa’dan istemiÅŸlerdi,”Bize Allah’ı apaçık göstersene!” demiÅŸlerdi…(Nisa 4/153)

(Ey Ehl-i Kitap,) bir gün demiÅŸtiniz ki, “Bak Musa! Allah’ı apaçık görünceye kadar sana inanacak deÄŸiliz.” Bunun üzerine göz göre göre sizi yıldırım çarpmıştı.

Sonra ölümünüzün arkasından sizi tekrar diriltmiştik; olur ya, şükredersiniz. (Bakara 2/55-56)

Bakara (sığır) olayı

Bir gün Musa kavmine, “Allah sizin bir sığır boÄŸazlamanızı emrediyor.” demiÅŸti. Onlar, “Bizimle eÄŸleniyor musun?” dediler. “Öyle bir cahillikten Allah’a sığınırım” dedi.

Dediler ki; “Bizim için Rabbine dua et; nedir o, onu bize açıklasın.” Dedi ki, şöyle diyor: “Ne kart, ne körpe, ikisinin ortası bir sığır. Haydi sizden ne  isteniyorsa yapın.”

Dediler ki, “Bizim için Rabbine dua et, rengi nedir, bize onu açıklasın.” Dedi ki, şöyle diyor: “Sarı bir sığır, rengi parlak, bakanların içini açar.”

“Dediler ki, “Bizim için Rabbine dua et; nedir o, bize açıklasın. Çünkü sığır cinsi bizce, birbirine benzer. Allah isterse biz doÄŸruyu tam olarak yakalarız.”

Dedi ki, o şöyle diyor: “Bir sığır ki, ne toprağı sürüp ezilmiÅŸ, ne de ekin sulamış; sapasaÄŸlam, alacası da hiç yok.” Dediler ki, “Ä°ÅŸte ÅŸimdi bize doÄŸrusunu bildirin.” Sonra onu boÄŸazladılar; az kalsın bunu yapmayacaklardı.

O sırada bir kimseyi öldürmüştünüz de suçu birbirinize atmıştınız. Ama Allah ne  gizlediyseniz onu ortaya çıkaracaktı.

“Sığırın bir parçasıyla ona vurun” buyurdu. Allah ölüleri iÅŸte böyle diriltir.

 

Prof. Dr. Abdülaziz Bayındır