Kılıflı Günahlar ve Modern Zamanların Yasak Ağaçları

Ä°nsanlık tarihi, tek bir cümlelik bir fısıltıyla yön deÄŸiÅŸtirdi. Cennetin o huzurlu ikliminde ÅŸeytan, Hz. Âdem’e yaklaÅŸmış ve kalbindeki en zayıf noktaya dokunarak şöyle seslenmiÅŸti: “Ey Âdem! Sana ebedîlik aÄŸacını ve yok olmayan bir saltanatı göstereyim mi?” (Tâhâ Sûresi, 120). Asırlar geçti, mekânlar deÄŸiÅŸti, insanlar çoÄŸaldı ama o fısıltının tonu hiç deÄŸiÅŸmedi. Çünkü o gün cennette imtihan edilen Âdem, bu dünyada nefsiyle baÅŸ baÅŸa kalan sensin ey insan! günaha bulaÅŸmaz. Günah, mutlaka bir “kılıf” giydirilerek sunulur. Önce günahı masum gören ve size de masum gösteren birileri çıkar karşınıza. Nefsinizi okÅŸayan, aklınızı çelen cazip tekliflerle o yasak meyveyi önünüze koyarlar. Peygamber Efendimiz (s.a.v.), nefsin bu aldanışını asırlar öncesinden ne güzel özetlemiÅŸtir: “Cennet nefsin hoÅŸuna gitmeyen (zor ve meÅŸakkatli) ÅŸeylerle, cehennem ise nefsin arzuladığı (ÅŸehvetli ve süslü) ÅŸeylerle kuÅŸatılmıştır.” (Müslim, Cennet, 1). Bugün çevrenize şöyle bir dikkatle bakın. Sizi harama ikna eden o “modern vesvesecileri” hemen tanıyacaksınız. Hani sizi faizli krediye bulaÅŸtırıp ev sahibi yapmaya ikna eden o tanıdık ses vardı ya; size tam olarak ne söylemiÅŸti? “Sana ev sahibi olmanın yolunu göstereyim mi?” Siz de o bitmek bilmeyen dünya telaşıyla “Göster, ne olursun göster!” dediniz. Cevap hazırdı: “Falan bankadan kredi çek…” Yani, falan bankanın yasak aÄŸacından ye! Peki, bu tuzaÄŸa neden düştük? Çünkü içimizde bu dünyada ebedî kalacakmış gibi bir his, bitmek bilmeyen bir “tûl-i emel” (uzun yaÅŸama ve dünyaya kazık çakma arzusu) vardı. Åžeytan içimizdeki o isteÄŸi alevlendirdi. Nitekim Efendimiz (s.a.v.) bir gün yere bir kare çizmiÅŸ, ortasına bir çizgi çekmiÅŸ, dışına da küçük çizgiler ekleyerek ashabına şöyle buyurmuÅŸtu: “Åžu ortadaki çizgi insandır. Onu kuÅŸatan kare ecelidir. Dışarı taÅŸan ÅŸu çizgiler ise bitmek bilmeyen emelleridir. Ä°nsan o emellere ulaÅŸmaya çalışırken bir bakmış ki ecel çizgisi onu yakalamış!” (Buhârî, Rikâk, 4). Her Âdem’in bir ÅŸeytanı vardır ve onun en temel görevi, günaha ÅŸirinlik ve masumluk katmaktır. Bugüne kadar hangi günahı güle oynaya iÅŸledik ki? Hepsinin kulaÄŸa hoÅŸ gelen bir bahanesi vardı: yollardan büyük bir servet biriktirip görkemli bir ibadethane yaptıran ve kapısına kendi adını yazdıran adamın kıssası ne büyük ibrettir! O gece rüyasında kapıdaki isminin silinip yerine inÅŸaatta harç taşıyan fakir bir işçinin adının yazıldığını gören adam, bunun sebebini sorduÄŸunda ÅŸu cevabı almıştı: “Allah sadece temiz ve helal olanı kabul eder. Senin haram paranla yaptığın binanın sevabı, o harcı alın teriyle taşıyan garibana yazıldı!” Ve en çok da “Herkesin evi var, benim evim niye yok?” bahanesine sığındık. Bu cümle, bizi dünyaya yirmi yıl daha sıkı sıkıya baÄŸladı. Farkında olmadan dilimiz, “Ya Rab canımı al ama ÅŸu yirmi yıl borcum bitene kadar alma” demeye baÅŸladı. Tıpkı “Canımı cuma günü al ama bu cuma alma” diyen adamın hâli gibi… Oysa neden bir kez olsun dönüp kendimize ÅŸunu sormadık: “Herkesin huzuru yok, ama çok şükür benim huzurum var. Neden elimdeki bu en büyük serveti bozayım ki?” Unutmayalım ki insan yaÅŸlandıkça içinde iki ÅŸey gençleÅŸir: Mal hırsı ve uzun yaÅŸama arzusu (Buhârî, Rikâk, 5). Günah da tıpkı bu hırs gibidir; iÅŸlenmeden önce gözümüze gelinlik giymiÅŸ genç bir kız kadar güzel ve cazip görünür, iÅŸlendikten sonra ise bütün çirkinliÄŸiyle ortaya çıkar. Büyük veli Zünnûn-i Mısrî Hazretlerinin dediÄŸi gibi; ÅŸeytan bize hiçbir zaman “Gel, Allah’a isyan et” demez. O, zehirli bir ilacı balın içine karıştırıp sunar. Biz balın tadına kanıp yuttuÄŸumuzda, zehir çoktan kalbimize iÅŸlemiÅŸ olur. Sözün özü; bugün dönüp geçmiÅŸe bir bakalım. Bize ilk haramı sevdireni, ilk kötü alışkanlığı, ilk sigarayı uzatanı hatırlayalım. Yıllardır yakıp attığımız ömrümüzü ve paramızı bir düşünelim. Belki bizi o bataklığa çeken kiÅŸi çoktan tövbe edip kurtuldu, ama biz hâlâ o aÄŸacın gölgesinde oyalanıyoruz. Ve asıl kendimize ÅŸu can yakıcı soruyu soralım: Yoksa biz mi bir baÅŸkasının ÅŸeytanı olup onu günaha bulaÅŸtırdık? Unutmayalım; “Kim kötü bir çığır açarsa (bir günaha önayak olursa), hem kendi günahını hem de kendisinden sonra o günahı iÅŸleyenlerin günahını yüklenir.” (Müslim, Zekât, 69). Rabbim bizleri günaha kılıf uyduranlardan deÄŸil, hakikati görüp nefsine dur diyebilenlerden eylesin.

Ayşen Toraman Küçükersöz