Uyanmak İçin Ne Olmasını Bekliyoruz?
Kardeşim, dostum, yol arkadaşım…
Gel bugün bütün bahaneleri, bütün mazeretleri, bütün o süslü cümleleri kapının dışında bırakalım ve vicdanımızla baş başa kalalım.
Bir an dur ve gözlerini kapat.
Diyelim ki bir sabah kapının zili çaldı. Açtın; eşikte, o mübarek tebessümüyle Allah’ın Resulü Muhammed (a.s) duruyor.
Ne hissederdin? Dizlerinin bağı çözülmez miydi? O an yüzüne bakabilir miydin?
Peki, o içeri girip senin hayatına, evine, iş yerine, çarşıdaki tezgâhına, cebindeki paraya, dilindeki kelimelere baksaydı ne görürdü? Seni tanıyabilir miydi? Yoksa kendi davasının, kendi ahlakının, o “yürüyen Kur’an” oluşunun senden ne kadar uzağa düştüğünü görüp boynunu mu bükerdi?
Gelin, kendimize dürüst olalım.
Nebi (a.s) karşında otururken, gözlerinin içine baka baka harama el uzatabilir miydin? Terazide hile yapabilir, malın kusurunu gizleyebilir, işçinin alın terini soğutabilir miydin? Bir insanın çaresizliğini fırsata çevirip kirasını insafsızca artırabilir, stokçuluk yapabilir, emanet edilen makama ehliyetsiz yakınlarını doldurabilir miydin?
Peki ya evinin içindeki, sokağındaki, ticaretindeki o gizli saklı işlerin? Borç alıp vadesi geldiğinde imkânın varken ödemeyi geciktirebilir, verdiğin sözü çiğneyebilir miydin? Rüşvet alıp verebilir, kumpas kurabilir, şantajla insanları susturabilir, hakkın olmayan bir koltuğu işgal edebilir miydin? Öfkene yenilip eşine, çocuğuna, güçsüz gördüğün bir insana şiddet uygulayabilir, ağzından küfür ve hakaret dökebilir miydin?
Onun yanındayken; ırkçılık, mezhepçilik yapabilir, kendi ideolojini veya siyasi çıkarını vahyin önüne koyabilir, gıybetle kardeşinin etini yiyebilir miydin? Din üzerinden rant devşirenleri, gösterişli sofralarda yoksulu unutanları, dünyayı imar etmek yerine çevreyi ve nesli ifsat edenleri onun huzurunda savunabilir miydin?
Sorgulamadan, araştırmadan, Kur’an’a arz etmeden atalarından duyduğun hurafeleri ve batıl rivayetleri din diye ona anlatabilir miydin? Kendi menfaatine dokununca dini esnetip, başkasına gelince en katı hükümleri kesebilir miydin?
Bütün bunları Allah’ın Resulü yanında olsaydı ve sana baksaydı gene de yapar mıydın?
Hayır, yapamazdın! Utancından yerin dibine girerdin!
O hâlde soralım kendimize: Bütün bu yanlışlardan vazgeçmek için Resulullah’ın kapımızı çalması mı gerekiyor?
Bize şah damarımızdan daha yakın olan (Kâf, 50/16), her anımızı, her gizli hesabımızı bilen ve gören Rabbimizin huzurunda olduğumuz gerçeği yetmiyor mu?
Kur’an’ın apaçık emirleri —adaleti, emaneti ehline vermeyi, istişareyi ve öfkemize yenilip adaletsizlik etmemeyi emreden o sarsıcı ayetleri (Nisâ, 4/58; Şûrâ, 42/38; Mâide, 5/8)— uyanmamız için kâfi gelmiyor mu?
Unutma; sünnet sarıkta, cübbede ve sakalda değil; Nebi’nin vahye şahitlik etmesinde, örnek olmasında, emanete, ehliyete, şuraya önem vermesinde, adaletinde, merhametinde, dürüstlüğünde ve zalimin karşısında dimdik duruşundadır.
Belki de en acı hakikat şu:
Biz Resulullah’ın yanımıza gelmesini istiyoruz ama onun bize söyleyeceklerini duymaktan korkuyoruz. Çünkü duymak, değişmeyi gerektirir.
Peki değişime gerçekten hazır mıyız? Samimi olarak değişmek istiyor muyuz?
Kendimizi aldatmayı bırakalım.
Müslüman olduğunu söylemekle, Müslümanca yaşamak aynı şey değildir.
Hesap günü bütün mazeretler önümüzden kaldırıldığında; ne kadar Müslümanca yaşadığımızı, kimin yüzüne bakarak ispat edeceğiz?
Her şeye şahit olan Rabbimiz bizi her an görürken hâlâ uyanmıyorsak (Kâf, 50/16), Resulullah (a.s) kapımızı çaldığında yüzünü görünce mi uyanacağız?
Daha kendimizi ne kadar kandıracağız?
İlahi mesajları daha ne kadar görmezden geleceğiz?
Uyanmak için ne olmasını bekliyoruz?
Resulullah’ı bu dünya gözüyle göremeyeceğimize göre o zaman geriye tek seçenek kalıyor: Allah’a mutlak güvenmek. Zaten iman Allah’a şüphesiz güvenmektir. Zaten mutlak güven yoksa o kişi iman etmiş olamaz.
Allah’ın bizi gördüğünü, işittiğini, her şeyimizi, niyetimizi bildiğini göz önünde bulundurarak takvaya ve salihata sarılalım.,
Yoksa sonrası hiç iyi olmayabilir. İman ettim demenin şakası olmaz.
Vedat Kat

